REGRET#1 – I wish I hadn’t worked so hard

In 2012 kreeg ik van mijn moeder het tijdschrift Flow en daar las ik voor het eerst de 5 Regrets of the Dying van Bronnie Ware. Een hospice verpleegkundige die door intieme gesprekken met mensen op hun sterfbed erachter kwam, waar mensen nou spijt van hebben.

Sindsdien houd dit lijstje me bezig. Het heeft me gefrusteerd, het drukte recht op mijn pijn en het gaf me ook duidelijk een richting en een doel. De ‘5 Regrets’ gaan namelijk niet over dingen die typisch op een bucket list staan.

Eén daarvan had ik toen in ieder geval al toegepast en heb ik sindsdien vast gehouden.

“I wish I hadn’t worked so hard”

De ommekeer kwam bij mij, toen mijn lieve ontzettend hard werkende vader in 2004 plotseling overleed toen hij net met de VUT was. Hoe cru… eindelijk met pensioen, krijg je een hartaanval. Ik was op dat moment hard op weg zijn voorbeeld te volgen. Ik werkte te hard, stond te veel in de file, maakte ontzettend lange dagen en stond continue onder een flinke prestatiedruk. Tijd of energie voor een fijn sociaal leven had ik niet.

Ik heb ongeveer 1,5 jaar later mijn baan opgezegd en heb 9 maanden sabbatical genomen. Ik ben gaan doen waar ik nooit tijd voor had. Ik ben mijn eigen bedrijf gestart, zodat ik helemaal zelf kon kiezen hoe, wat en waar ik dat deed. Eigen verantwoordelijkheid, eigen regie. Ik kan af en toe nog wel hard werken en dat is ok. Ik werk in ieder geval nooit meer een hele lange tijd achter elkaar te hard. Want dat is funest voor mij en dan steven ik recht op een burnout af. Ik werk al tijden part-time en kan daar prima van rondkomen. Full-time werken is de dag van vandaag niet meer nodig. Hard werken is voor mij niet meer de norm.