Over behoeftes gesproken

Woensdag 10 april 2019

De afgelopen weken waren weken waarin ik vooral veel aan het onderzoeken ben geweest. Onderzoeken intern en extern. Extern onderzoek naar de mogelijkheden van behandelingen, alternatieven, voeding, recepten, boeken lezen etc.
Intern onderzoek naar de oorsprong van angsten en vragen die ik had en heb. Er komt één algemene vraag uit: Wat is mijn behoefte?

Als ik de opgenomen gesprekken met de artsen naluister, dan hoor ik mezelf vragen stellen. Niet altijd krijg ik het antwoord waar ik naar op zoek ben. Ik kan de arts daarvoor aanrekenen, dat ie bijvoorbeeld niet doorvraagt of mij niet goed begrijpt. Ik draai deze liever om. Mijn gedachten gaan namelijk soms zo snel, dat ik soms niet eens meer voel wat er ook alweer onder de vraag zit. “Waarom stel ik die vraag eigenlijk?” is de vraag die ik mezelf stel.

De vraag “Zou ik de HIPEC misschien ook bij Antoni van Leeuwenhoek krijgen?”, is voor hem een praktische vraag. Zij verwijzen nou eenmaal regionaal door en dat is Eindhoven. Hij zou ook kunnen denken dat AvL voor mij een bekendere naam is en dat ik misschien denk dat ik bij AvL een betere behandeling kan krijgen.

De behoefte onder deze vraag is echter heel iets anders. De arts vraagt niet door, dus heb ik voor mezelf te zorgen. Mijn behoefte is dat ik niet only-the-lonely in Eindhoven, ver weg van iedereen 10-14 dagen in het ziekenhuis lig. Voor mijn herstel is het natuurlijk veel en veel beter om lieverds om me heen te hebben. Dat ik ook voor hun een beetje zorg, zodat zij op hun fietsje mij kunnen opzoeken. Dit maakt het voor mij dragelijk. Het is namelijk al pittig genoeg.

Ik heb over de jaren heen geleerd, dat beslissingen waar angsten mee lijken te spelen, niet de beste te zijn. Ik kan dan heel stoer zeggen, dat ik een ander pad kies en niet voor die gevreesde behandeling ga. Maar of dat zuiver is? Ik heb heel rücksichtslos eerlijk te zijn tegen mezelf. Wat heb ik dan te doen? Weer voor mezelf zorgen en me laten inlichten en mijn angsten aankijken. Een voorbeeld is dat ik bijv. heel erg schrok dat ik na de HIPEC 1-2 dagen op de intensive care terecht zou komen. Ik dacht dat deze operatie me zodanig van mijn stuk zou brengen dat ik helemaal stuk zou zijn. Blijkt, dat is niet zo. Het is uit voorzorg en de verpleegkundigen moeten met de cytostatica (chemo) om kunnen gaan. Die werken op de IC. Een heel praktische reden.

Op het moment dat de verpleegkundige tegen me zegt dat ik niet voor apegapen zal liggen en gewoon bij zal zijn, voel ik opluchting en valt er een kwartje. De enige associatie die ik heb met de IC is mijn vader die in coma ligt na een hartaanval en niet meer bij is gekomen. Mijn reactie is heel logisch dus. Ik ben weer gerustgesteld.

Resultaat van het onderzoek? Ik heb besloten en gekozen. Mijn hoofd is rustig, mijn beslissing voelt zuiver. De boeken lees ik verder vanuit nieuwsgierigheid en verwondering. Het resultaat van de kijkoperatie van vorige week is dat ze 2 kleine plekjes gevonden hebben van ong 1cm. Heel goed te behandelen en dat is ge-wel-dig nieuws 😅.

Ik leun weer achterover. Ik geniet van mijn nieuwe omgeving, de zon, mijn nieuwe supersonische fiets. de hei, de bomen, de jonge verse groene blaadjes. Ik kan weer ademen en voel de zuurstof en vitamine D tot in mijn tenen. Energie 😊