Ik voel me genaaid

Donderdag 11 juli 2019

Het is wonderbaarlijk hoe in mijn herstelperiode mijn lichaam heel gefocust was op het lichamelijke herstel. Doen wat de verpleging je vraagt, veel slapen, voor het lijf zorgen, wandelingetje als het kan, medicatie innemen etc. De emoties die ik wel al had verwacht, bleven nog even uit. Alsof mijn lichaam en geest duidelijk prioriteit gaven aan het lichamelijke herstel. De emoties zouden nog wel komen. En dat deden ze, gelukkig 😏
.
Ik ben blij en dankbaar dat mijn lichaam zo goed herstelt en ik heel veel dingen weer kan. Daarnaast is mijn hele systeem ook in behoorlijke shock. Tijdens de operatie bleek dat de ziekte veel uitgebreider was dan te zien was geweest op de scans. Ze hadden me wel gewaarschuwd dat dit kon gebeuren, maar ik had niet gedacht dat het verschil zo groot kon zijn. Ik ging van score 6/7 (2 plekjes van 1cm + eierstokken) naar score 18 (bij 20 niet meer operabel), terug naar 13 toen de patholoog er naar had gekeken.
.
Het dealen met dit verschil en dat het anders loopt dan verwacht valt me zwaar. Wat is de waarde nog van alle soorten scans en een kijkoperatie? In gesprekken met een verpleegkundige krijg ik opeens extra informatie die dit verschil deels verklaren. “Waarom heb ik dit niet eerder te horen gekregen? Misschien had ik wel een ander besluit genomen”, zijn gedachtes die door me heen razen.
.
Het is voor anderen onmogelijk om te begrijpen. Ik ben de enige die alles heeft meegemaakt en alles heeft gehoord. Ik ben de enige die het hoort zoals ik het hoor. Ik ben de enige die weet wat ik allemaal gelezen heb over de opties binnen het reguliere en alternatieve circuit. Dat maakt eenzaam.
.
De dagen zijn wisselend, soms overladen de emoties me en andere dagen zijn fijn en voel ik me bijna normaal. Het delen van dit met lieverds om me heen, lucht op en ontspant. Met af en toe een schaterlach door een foute grap:
Ik: “Ik voel me genaaid”
Hij: “Maar dat ben je toch ook?” (wijzend naar de plek van mijn litteken)
😂🤗❤️