Ik buig

Vrijdag 26 oktober 2018

Vandaag is de dag die ik beschouw als de laatste dag van de chemo. Een week geleden nam ik de laatste chemo tabletten. Nu is ook de officiële herstelweek afgerond en ik buig.

Ik buig naar jullie; degenen die me voor zijn gegaan. Dappere mensen die het besluit hebben genomen om een kortere behandeling aan te gaan. Met alle onzekerheid van dien. Dat jullie de gevolgen daarvan geaccepteerd hebben, maakt jullie tot een held.

Ik buig ook voor de mensen die de behandeling niet konden doorstaan en genoodzaakt waren om de behandeling vroeger te stoppen. Wrang en ik hoop van harte dat het voldoende is geweest. Er zullen ook mensen zijn waarbij dat niet zo was. Ik zie jullie.

Ik buig ook voor jullie geliefden. Die het misschien wel niet eens waren met het besluit en nu jou eerder zijn verloren. Het was misschien een besluit die voor jullie niet goed uitpakte. Het was wel een besluit van betekenis. Een besluit die niet alleen effect had op jou en jouw dierbaren, maar ook op mensen die je niet eens kent. Zoals ik.

Ik ben dankbaar voor iedereen die heeft bijgedragen aan het medisch onderzoek. Het medisch onderzoek heeft voor mij het aantal chemo behandelingen gehalveerd met behoud van de prognose.

Een moment van blijdschap vandaag en tegelijk een diepe buiging. Ik vier dat ik klaar ben. De waarschuwings post-it’s en noodnummers op de koelkast zijn weg. De aftelkalender staat op 0. De strikte medicijn herinneringen uit mijn telefoon.

Tijd voor een nieuwe fase. Een fase van wederopbouw en creatie. Ik ben blij en dankbaar.

Big hug van een genezend en gezegend mens 😉