Als keuze A en B (nog niet) kloppen

Zaterdag 23 maart 2019

“De MRI is goed” zegt de arts die tegenover me zit, “dus we moeten verder en dat is een kijkoperatie van de buik”. Ze waren zo vriendelijk geweest deze meteen in te plannen voor a.s. dinsdag. Ik voel me overvallen. Na nog geen minuut op de stoel te zitten. Ik laat even een korte juich horen, maar het feit dat mijn lever schoon is, raakt me niet echt. En dat is vreemd, want op zich is het heel goed nieuws.

Wat ik de afgelopen weken merkte is dat ik stiekem hoopte dat er ook een plekje op de lever zou zitten. Een kinderlijke gedachte, gestuurd door het feit dat ik met een plekje op de lever, de door mij gevreesde HIPEC niet zou kunnen krijgen. Een dag-durende operatie, gevolgd door een chemospoeling van de buikholte, gevolgd door 2 dagen Intensive Care en tot 14 dagen in het ziekenhuis 😳. Ik weet niet of ik dat wel wil. Het is pittig en mogelijk berokken ik daarmee onherstelbare schade aan mijn lichaam. De organen in de buikholte (darmen, maag, lever, galblaas etc) hebben het afgelopen jaar al wat klappen gekregen. De onderzoeken tijdens deze klappen kwamen nergens op uit. Ik twijfel. Het alternatieve circuit lonkt en daar ben ik al mee begonnen. Het voelt als een betere optie.

Ik ben overvallen en het gaat me te snel. Ik zie op tegen het ‘nee’ zeggen tegen de reguliere behandelingen. In het gesprek zeg ik een paar keer dat ik tegen de HIPEC op zie en niet weet of ik dat wel wil. Ik spreek mijn zorgen uit. De arts nodigt me uit nog even mee te lopen en in ieder geval de kijkoperatie en voorlichting HIPEC te doen (doet ie slim, denk ik vanuit de helicopter 😉).

Ik stem tegen mijn zin in. Eenmaal thuis gekomen klopt het niet. Het voelt niet goed. Dit is niet mijn tempo. Elke keer als een arts op de zaken vooruit loopt en al behandelingen of onderzoeken in de agenda zet, ga ik op tilt. De meeste artsen doen dit goedbedoeld om te ontzorgen. Voor mij voelt het alsof iemand vanuit de bijrijdersstoel, het stuur pakt zonder te vragen. Het is een actie uit contact, niet in verbinding.

Ik zie op tegen de weerstand die het reguliere circuit kan/zal hebben op mijn voorkeur voor alternatief. Het aanspreken van het zelfgenezend vermogen. Toch ben ik nog niet helemaal klaar met regulier. Ik slaap er een nachtje over en vandaag kwam het antwoord. De volgorde moet anders. Eerst de voorlichting over de HIPEC en als ik dan toch daarvoor kies, een kijkoperatie. De kijkoperatie dient er voornamelijk voor om te bepalen of de HIPEC door kan gaan.

Zo zie je maar weer. Ik dacht dat ik moest kiezen tussen A of B. Optie C die later kwam, blijkt de juiste en ik ontspannnnnn. Wat heb ik nodig bij elk gesprek en iedere stap in dit proces? Tijd en geduld, mensen die achter me staan. Dat ik het stuur vast houdt.